brnę przez torf i tylko myśli
zmieniają się w lepki porost
okalają płuca

zamiast słów ptaki tną na oślep od skrzydeł
do skrzydeł rozciąga się rytmiczna muzyka

w gardle coraz cięższa gruda i deszcz
pada na twarz wybudza wspomnienia
jestem lżejsza nie dam sobie
wmówić wszystkich grzechów

luty 2008


* talat darvinoğlu