Portal Literacki allarte.pl

Barbara Janas Dudek

Chorzowianka – rocznik 76. Ukończyła Wyższą Śląską Szkołę Zarządzania. Pasjonatka sztuki, psychologii, podróży i słowa. Związana z Klubem Literackim Barwy, a także z Klubem Promocji Poetyckich Macieja Szczawińskiego.

Laureatka kilku konkursów poetyckich. Ostatnio nagrodzona w VI ogólnopolskim konkursie poetyckim „Struna Orficka”. Gość „Artystycznych Spotkań” w radio Katowice. Zadebiutowała w 2009 r. tomem wierszy "Oczy na uwięzi", z którego już dawno przestała być dumna. W 2011 r., nakładem Zaułku Wydawniczego Pomyłka ukazał się arkusz poetycki "Alfabet Lęku". Jej teksty ukazały się również w kilku almanachach poetyckich „Toposie”, „Kwartalniku” i „Szafie”. Współorganizator chorzowskich imprez literackich „Port Poetycki” Współpracuje z Nieregularnym Pismem Kulturalnym "Kwartalnik"

Jakie ze swoich prac lubisz najbardziej, albo darzysz szczególnymi względami?

Pisanie wierszy jest konsekwencją fotograficznej rejestracji otaczającego mnie świata. Filtruję docierające obrazy przez pryzmat własnej wrażliwości. Niejednokrotnie uruchamiam empatię, co sprawia, że wcielam się (w swoich tekstach) w postaci funkcjonujące jako podmioty liryczne. Dzięki temu teksty stają się naturalistycznym oddźwiękiem relacji człowiek – zewnętrzny krajobraz ( w tym człowiek – przedmiot ). Oczywiście czerpię z szeroko pojętej symboliki literatury i sztuki, uciekając jednocześnie od brutalności pierwotnego dna wiersza.

Próba odpowiedzenia na pytanie dlaczego wybrałam akurat te trzy wiersze byłaby formą daleko idącego ekshibicjonizmu, przed którym się bronię. Oddaję więc trzy ulubione dzieła licząc, iż czytelnik wyłuska zamierzone intencje autora. Mam jednocześnie nadzieję, że wiersze same w sobie niosą odpowiedź dlaczego właśnie ONE.

ważka dziewica

mężczyźni bójcie się pięknych świtezianek

las ma gęste ścięgna włosów i oczy zlepione

chłopcy bójcie się śpiewu młodych brzóz

wasze ciała białe młode koszule i jasne włosy

dla was spokojne wioski

kobiety z szerokimi biodrami

będą wam rodzić jędrne córki

na pokuszenie

bójcie się pięknych świtezianek

nie wchodźcie do lasów

nie dotykajcie drzew

alfabet lęku

zawsze zaczyna się niewinnym A matka

mówiła że nie spadniesz na cztery łapy

Będziesz teraz wspinać się niżej zamykać

drzwi i okna wchodzić do szafy

Co mogła przewidzieć poza marynarką

między nogami już tylko Dom

bo brzuch i ludzie powiedzą

Eh... i tak zawsze kończy się

przy garach Firanki dostała na gwiazdkę

Gówno prawda że mnie kochasz

Huśtawkę zmontowałam sama

I nie myśl że będziemy spali w jednym łóżku

Ja się nie boję ciemności (tylko ta samotność)

Kochanie nie odchodź chciałam tylko...no wiesz

Lubiła nawet te prezenty młynki odkurzacz

Łatwo przeszła na ty z pracą pokojówki

Mówili że dorabiała na nowy rower dla syna

nocnymi zmianami pościeli Nic nie zrobiła

bo zrobiła wszystko Ojciec mówił

że zostanie sama z rachunkami

w kieszeni Przecież córeczka brzydka

koślawa i do tego głupia Ryba na święta

a w tygodniu jajka i mortadela

Synku prosiła nie pij

Tomaszek pił więcej U wujka na urodzinach

wypadł przez okno

Wiozła go do szpitala zamiast kupić buty na zimę

Zapalenie płuc przyszło z pierwszym śniegiem

kiedy skończyła ostatnią parę wełnianych kapci

dla sąsiada...A

nie zdążyła zaprosić go na konfitury

rzeczo wnik

coraz częściej przyglądając się rankom

strukturze skóry białym krwinkom w moczu

schodzę na kolejne poziomy włókien i kości

krzesło na którym mnie przewieszono stoi tutaj 45 lat

lite drewno klejone wbijane tapicerowane siedzenie

jedna noga za krótka a może podłoga krzywa

punkt odniesienia zależy od tego czy spadam

czy siadam rzadko udaje się stanąć na dwóch łapach

mam wyostrzony zmysł nierównowagi mimo to

wchodzę na drzewa oddając ciało młodym pędom

jabłoni

© Barbara Janas Dudek

fot. Beata Patrycja Klary

Za zgodą Artpub http://artpubkultura.blogspot.com/2011/11/3-ulubione-dziea-barbara-janas-dudek.html