Portal Literacki allarte.pl

W poszukiwaniu poezji dotarłam do mojego redakcyjnego kolegi z sZAFy. 

Marcin Baran – urodzony w 1988. Uczy się literatury i życia (ew. życia i literatury), w wolnych chwilach zaczytując się w dziełach przygnębiających filozofów. Jest cierpliwy, daje sobie jeszcze 8 lat na napisanie dobrego wiersza. Podobno przesadza z cynizmem i gorzknieje w oczach. Początkujący nihilista. Obecnie nie pracuje nad debiutanckim tomikiem poetyckim.

zadałam mu proste pytanie: 

-  jakie ze swoich prac lubisz najbardziej, albo darzysz szczególnymi względami.
Odpowiedział:

Bo poezja, ta, która dotyka moich najczulszych nerwów, jest kroniką klęski, świadectwem rozczarowania. To słowa kogoś, kto został okłamany. Zawsze pociągali mnie filozofowie, którzy nie wierzą w nic (albo wierzą w jak najmniej), i kwitują wszystko brzytwą zwątpienia. Nieufni z natury. Tak wyobrażam sobie też wiersz, który przeżywam najmocniej. Podważa. Podnosi kamień i pokazuje żyjące pod nim robaki.

"Ktokolwiek przez nieuwagę czy nieudolność powstrzymuje choć na chwile marsz

ludzkości, jest dobroczyńcą" ( Emile Cioran)

zbyt uważnie przysłuchiwałem się dogmatom

powtarzanym od wieków zaklęciom egzorcyzmu

wypędzono ze mnie krew i gruczoły

wydrążony rdzewieję jak kolana klęczących

język rytmicznie uderza o mosiądz

dźwięk dzwonu słychać nawet w miejscach

gdzie powieki zasklepiły się woskiem

na wypalonych rzęsach osiadł pierwszy czarny świt

tak wiem umówiliśmy się żeby milczeć

przepraszam matko że nazwałem trumnami

tamten sosnowy las

                                                                © Marcin Baran

Bo nie jestem za nic odpowiedzialny i nie znam żadnych odpowiedzi. Życie jeszcze się nie zaczęło, chociaż pewnie już powinno.

kiedyś przegryzę tę wódkę krawężnikiem

czując na głowie już tylko twardą podeszwę

to nie powód żeby przestać się śmiać

przecież nie dorosłeś

po 22 latach nasze sny

to nadal twarze ślepych kociąt

zapach sznurka i cichy plusk wody

sąsiadka czytała tomik

wydziela teraz powagę

poeto jak to jest z tym sensem życia

mdli mnie ale wskazuję dłonią kałużę

do której ktoś wylał świństwo

imitujące tęczę

tam jest rynna mówię

tam wszystko spływa

                                                                                                                                      © Marcin Baran
Wiersz, którego najbardziej się wstydzę, i pewnie dziś wcale nie umiałbym napisać go lepiej. Są takie utwory, które nie wyciągają drzazg, wyjaśniają jedynie ich obecność. 

matce



odkąd przestałem pisać listy
gołębie rodzą się martwe

przywiązuję im do skrzydeł
zdjęcia przechodniów
wyrzucam przez okno

manifest przeciw nostalgii

w cienistym mieszkaniu miasteczka
którego nazwa nikogo nie obchodzi

kieliszek to kotwica
przerdzewiały hamulec bezpieczeństwa

podłoga jest tylko układem odniesienia
dla upartych powrotów do pionu

boję się ciemności
powiem kiedyś przy obiedzie
tonem szorstkim jak szczypta soli

                                      © Marcin Baran